One and Done

"Maaaaama, ik ben waaaaaakker". Het is maandagmiddag en Romée heeft de slaap eerder uit dan ik mijn Netflix serie afgekeken. Ik zet de tv uit, de radio aan en sjok naar boven. Een half uurtje langer slapen was iets chiller geweest, maar zodra ik haar nog slaperige koppie en die weelderige bos out-of-bed krullen zie, vrolijk ik meteen op. Ik pak haar op, knuffel haar warme lijfje en zet haar voor de kast om zelf kleertjes uit te zoeken. Romée kiest voor een gestreept joggingbroekje en een roze bloemenvestje. Deze combinatie is net zo fout als de combinatie zwart en piet in Sinterklaasliedjes, maar het kan me weinig schelen. Op mama-dag gaat comfort boven alles.

 

Dan steekt Romée ineens haar vingertje in de lucht en vraagt hiermee onmiskenbaar om een moment van stilte. "Luister eens mama, daar is de trein. Romée ook in de trein?" Ik denk even aan ál het ongemak dat dit idee met zich meebrengt, maar besluit direct te gaan voor spontaan. "Ja, gezellig schat, doen we". De 'Zelluf Doen' fase zorgt vervolgens voor een aankleedsessie van 20 minuten, waardoor we na het aantrekken van onze jassen al meteen kunnen vertrekken. We laten de op Hiroshima lijkende woonkamer achter ons en lopen samen naar het station. Eigenlijk een hele prima middaginvulling na een ochtend van kwijtgeraakte puzzelstukjes, een upgrade van de keukenmuur door een peuterhandtekening en het 26e rondje verstoppertje op niet zo heel verrassende plekken.

 

Onderweg doe ik een poging een leuke selfie te schieten van ons moeder dochter momentje en foto 12 is zowaar zonder vinger in neus, met open ogen en gemaakte lach. Prima, postwaardig genoeg. Mijn poging Facebook snel te openen en deze ‘snapshot’ te posten, wordt abrupt verstoord door een enthousiast gillende Romée die de trein al ziet aankomen en vervolgens een aanloopje neemt richting spoor. Geen idee wat dit kind wil, de trein knuffelen? Ik grijp haar net op tijd vast en ze begint het geluid van de dichtgaande spoorbomen na te doen. Zó hard en geloofwaardig dat alle auto's in Roermond ook alvast remmen voor de trein die dus nog vanuit Swalmen moet vertrekken. Ik heb het nu al warm.

 

Als we veilig de overstap tussen perron en trein hebben gemaakt (het blijft een momentje), nemen we plaats in een lege vierzitter. Ik althans. In de trein is namelijk alles súper aantrekkelijk voor een peuter. Medepassagiers (met name de exemplaren die in alle rust hun eindbestemming willen bereiken) worden uitvoerig bevraagd, de nooit heel schone ramen worden ‘geduckfaced’, de altijd sticky vloer wordt jong belegen en de overvolle ranzige prullenbak wordt bijna gesloopt. Ik bied koek, sap en speen aan, maar ik word compleet genegeerd. Ik vraag 1, 2, 3 keer zachtjes of ze alsjeblieft op haar billen wil gaan zitten. Een vierde keer iets harder. Het heeft effect. De twee pubers in de vierzitter naast ons gaan netjes recht zitten, terwijl Romée nog steeds -inmiddels op sokken- met haar chocohandjes tegen het raam naar buiten staat te loeren. Na 4 lange minuten bereiken we treinstation Roermond.

 

Luid kletsend en vol energie bereikt Romée uiteindelijk de Hema. Mama daarentegen heeft het bloedheet en sleept inmiddels een jas, twee sjaals, een handtas, een luiertas én een pop mee in één arm. Want ja, die mocht (lees moest!) ook mee op avontuur. Ons winkelmandje ligt na twee keer knipperen vol met alles dat in rij 1 op grijphoogte ligt en aantrekkelijk van kleur is. Eerst dat maar even terugleggen en gauw door naar de afdeling ondergoed. Onze missie van vandaag is grote meisjes onderbroeken inslaan. In haar maat bied ik wat keuzes aan en alles in roze wordt goedgekeurd. Ze kan hiermee tot haar 17e vooruit. We beperken de keuze tot zes onderbroekjes en dralen richting kassa met zo'n tien peuter-pitstops (it’s a real thing).

 

“Elvira, hey!” hoor ik ineens achter me. “Hoe is het met jou?”. O god, een open vraag van een oud-collega met waarschijnlijk zeeën van tijd en oprecht nieuwsgierig naar mijn antwoord. En dat terwijl ik op pad ben met een opgedraaide peuter met een bijna verlopen hoeveelheid geduld. We kletsen even, terwijl ik Romée uit kledingrekken trek, verjaardagskaarten herschik en drie kleuren sloffen hun plek teruggeef. Ik antwoord kort en hoop dat de boodschap overkomt. Helaas. Mijn antwoorden nodigen blijkbaar uit tot meer vragen. Kees van der Spek is er niks bij.

 

“En hoe oud is Romée nu? Gaan jullie nog voor een tweede?” Bam. De vraag is gesteld. En eenmaal gesteld kan deze niet meer ongesteld worden. Een leuke woordgrap misschien, maar een bloedserieus onderwerp natuurlijk.

 

Er gaat van alles door me heen voordat ik antwoord. Voor ons is One and Done aan de orde. Ik ben nog steeds in diepe rouw voor wat betreft het verlies van vrije tijd en slaap. Eén is geen is een gezegde dat anno 2022 écht niet meer opgaat, althans niet voor ons. Je leven staat ook met ‘slechts’ één kind volledig op z’n kop. Het ouderschap is 24/7 met een levenslange verantwoordelijkheid. Het is fantastisch, maar tegelijkertijd ook heel overweldigend. We hebben een gezonde, súper lieve dochter waarvan ik angstaanjagend veel hou. Maar ik hou ook van rustig douchen, weekendjes weg, me-time en Netflixen. Dingen die nu al lastiger gaan of een strakke planning eisen. Als Joost Romée heeft, heb ik even mijn handen vrij en dat voelt als een mini-retraite. En daar geniet ik -soms met, maar vaak zonder schuldgevoel- enorm van. Betekent niet dat ik niet met een beetje jaloezie naar grote(re) gezinnen kijk. Op papier lijkt me dat heerlijk, maar in de praktijk killing. Slaapjes die niet samengaan, twee of meer kinderen in autostoeltjes moeten binden, speelgoed dat zich opstapelt tot aan het plafond. Dat wordt met zekerheid een enkeltje PAAZ. Hoe dan?

 

Ik voel aan alles dat één kind hebben ook heel kwetsbaar is. Maar dan moet ik ook meteen denken aan een moeder die ooit heel stellig zei: ‘Klopt, het is kwetsbaar, maar je neemt er ook geen extra kind bij als reservewiel’. Heel waar natuurlijk. Grief and relief, dat vat het wel een beetje samen voor ons. Maar dat maakt mij niet minder gelukkig, integendeel zelfs. Ik ben 100% mama en daar ben ik echt heel trots op.

 

“Nee, wij houden het lekker bij Romée”, antwoord ik tenslotte hardop, trotser dan bedoeld. Ik veeg ondertussen een glimmende snottebel van mijn broek en kijk naar Romée. Ze geeft mij een lieve lach retour, alsof ze de woorden snapt die ik zojuist uitsprak.

 

“Ja, natuurlijk, lekker makkelijk” antwoord mijn gesprekspartner. Ik besluit deze reactie te negeren, net zoals Romée mij negeert als ik haar vraag even bij me te blijven staan. Ik pak mijn mandje op en loop richting Romée. “Ik moet nu echt gaan hoor, daaag”, roep ik terwijl ik Romée nog nét achter een handdoekenrek zie duiken. Mijn oksels zijn nu voelbaar nat, mijn geduld helemaal op en ik snak naar een sterke kop koffie.

 

Romée springt ineens naar voren en roept “Boe!! Mama, geschrikt?”. Ik glimlach en we lopen samen naar de kassa. Ze pakt mijn handje vast en ze vraagt: “Mama, gaan we nu koffie drinken, met een koekje?” “Ja, schat, dat doen we”. Ik weet het absoluut zeker; One and Done!

Mijn blogs zijn met een knipoog geschreven, maar de vraag “komt er een tweede?” (of "ben je zwanger?") is een héle pittige en eigenlijk absoluut not done. Ik kan deze vraag handelen; ik ben een open boek en zeer nuchter. Ook is mijn antwoord vrij duidelijk. Maar ik denk voor veel ouders (moeders) niet. Het is een zéér persoonlijk vraag en je weet nooit wat de situatie van de bevraagde is. Want to know or need to know? Dát is dan de vraag aan jezelf.

 

Tenslotte ook nog even een staande ovatie voor ouders met meer dan één kind. Respect hoor, ik doe het je niet na ;)